Moeilijk geval, let op.
Een mevrouw staat voor je in zo'n scootmobiel, geen rolstoel, maar zo'n driewielding voor mensen die wel kunnen lopen, maar wat moeilijker ter been is...zou je verwachten.
Ik twijfel nogal aan die van vanmiddag.
Het was aan de kassa in de winkel, de mevrouw staat voor me, en heeft op de achterkant van dat karretje een ijzeren mandje, waarin ze ook een aantal dingen heeft gelegd als blikjes, en wat kleine dingen bovenop. Die blikjes zijn daar niet ingegooit of zo, maar netjes ge-ordend. Vanuit haar positie in dat karretje kon ze daar nooit bijkomen, da's zeker.
Ik besluit te vragen of ik haar kan helpen, graag zegt ze, en ik los het mandje op de lopende band, ze bedankt me vriendelijk. Vervolgens zie ik de mevrouw op het karretje opstaan, en met een vrij simpele beweging naar de sigaretten grijpen, en haalt een flink aantal pakjes uit de schap.

Ik begin al een beetje argwaan te krijgen, want die beweging ging me allemaal een beetje te makkelijk. De "blikjes", waar ik het al eerder over had, waren blikken bier.
Subtiel had ik al eerder gezegd dat ik het knap vond, dat de spullen nog op een knappe manier in het mandje waren gelegd, maar ik zei er ook bij, dat je die handigheid vanzelf krijgt als je met zo'n karretje rijdt.

Aan de andere kant van de kassa begint de mevrouw weer in te laden, ze had er ook een paar tassen bij gekocht, en op z'n 11 en dertigst(langzaam) ruimt ze de boodschappen weer in de tassen. Zonder iemand of iets te vragen, gaat het met een behoorlijke slakkegang weer verder. Geduldig zoals ik dan op zo'n moment kan zijn, wacht ik rustig tot ze klaar is, ik had haar al geholpen, en wachte eigenlijk tot ze zou roepen of ik haar hiermee ook wilde helpen.

Ik had een tweezijdig gevoel, het eerst was, ja hallo, ik heb haar net geholpen, ik haal er blikjes goedkoop bier uit uw mandje, u staat op het apparaat op, om sigaretten te pakken, volgens mij houdt u de boel een beetje voor de gek,en vindt u dat karretje vooral een heel handig boodschappenkarretje.

Het tweede was, u bent daar lekker aan het aanklooien, ik weet niet of u afhankelijk van hulp wil zijn, doet u lekker uw ding, ik heb geen haast, ik wacht wel.
Als u hulp wil, mag u er gerust om vragen, geen probleem, help ik u toch.

Uit sociale gedachte, koos ik voor optie 2, ik heb geen haast, doet u rustig, als u hulp wil, hoor ik het wel, u wilt vast niet afhankelijk zijn, zou ik zelf ook niet willen.

Dan toch gebeurd er iets uit onverwachte hoek, de meneer achter me had wat meer haast, of was iets socialer, de meneer bood zijn hulp aan, en de mevrouw stemde weer toe.

Mm...en bedankt, dat was niet de bedoeling, nu voel ik me ergens wat schuldig dat ik het niet vroeg, maar ergens had ik ook van, ze zoekt het maar een beetje uit, ze kan het ook vragen, bovendien had ze ook niet zoveel moeite het spul in haar mandje te krijgen.

Waarom voelde ik me ergens schuldig, waarom was mijn gevoel er niet helemaal goed bij of ze uberhaubt echt helemaal invalide was, waarom moest die kerel haar nu ineens helpen, zo gooi je mijn "way of thinking" in de war, da's niet de bedoeling, want nu voelde ik me schuldig!
Het is niet dat ik hier nu een seconde slechter van slaap, maar toch zint het me niet. Maar mag ik dit wel denken als fatsoenlijk mens zijnde?

Het erge is, ik WEET dat sommige mensen dat karretje wel nodig hebben, maar prima boodschappen kunnen halen zonder. En ik weet zelfs mensen die dat karretje ergens hebben weten te kopen, en dat wel handig vinden, maar verre van invalide zijn. En dit was ook een wat ouder karretje

Grr...life sucks!